Nierezydenci posiadający nieruchomości na Costa del Sol muszą spełniać kilka wymogów prawnych, przede wszystkim corocznie deklarując Podatek Dochodowy od Nierezydentów (IRNR) za pomocą Formularza 210, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest wynajmowana, czy nie, na podstawie rzeczywistego lub fikcyjnego dochodu. Podlegają również rocznemu gminnemu podatkowi od nieruchomości (IBI). Podatek od majątku ma zastosowanie, jeśli hiszpańskie aktywa przekraczają określone progi, różniące się w zależności od regionu. Ponadto, przy sprzedaży nieruchomości, kupujący są prawnie zobowiązani do zatrzymania 3% ceny sprzedaży jako zaliczki na podatek od zysków kapitałowych sprzedającego. Zaangażowanie lokalnego doradcy podatkowego jest kluczowe dla poruszania się po tych zawiłościach i zapewnienia pełnej zgodności, aby uniknąć kar, co podkreśla znaczenie prawidłowej rejestracji nieruchomości.
Właściciele nieruchomości na Costa del Sol niebędący rezydentami są prawnie zobowiązani do corocznego deklarowania Podatku Dochodowego od Nierezydentów (Impuesto sobre la Renta de No Residentes - IRNR), niezależnie od tego, czy nieruchomość jest wynajmowana, czy przeznaczona do użytku osobistego. Jeśli nieruchomość jest wynajmowana, dochód netto z wynajmu podlega stałej stawce podatkowej. W przypadku nieruchomości niewynajmowanych, opodatkowany jest dochód fikcyjny, oparty na wartości katastralnej. Deklarację tę składa się zazwyczaj za pomocą Formularza 210. Ponadto, nierezydenci są odpowiedzialni za opłacanie lokalnych podatków od nieruchomości, znanych jako IBI (Impuesto sobre Bienes Inmuebles), które są rocznym podatkiem gminnym obliczanym na podstawie wartości katastralnej nieruchomości.
Kolejnym kluczowym wymogiem prawnym jest składanie deklaracji Podatku od Majątku (Impuesto sobre el Patrimonio), choć dotyczy to tylko w przypadku, gdy majątek netto nierezydenta w Hiszpanii przekracza określone progi, które mogą się różnić w zależności od wspólnoty autonomicznej. Nierezydenci muszą być również świadomi zasady zatrzymania 3% dla sprzedających: kiedy nierezydent sprzedaje nieruchomość w Hiszpanii, kupujący jest prawnie zobowiązany do zatrzymania 3% ceny zakupu i wpłacenia jej bezpośrednio hiszpańskim organom podatkowym w imieniu sprzedającego. Działa to jako zaliczka na poczet zobowiązań podatkowych sprzedającego z tytułu zysków kapitałowych. Wysoce zaleca się zatrudnienie lokalnego doradcy podatkowego lub "gestora", aby zapewnić zgodność ze wszystkimi tymi wymogami prawnymi, ponieważ hiszpański system podatkowy może być skomplikowany, a kary za niezgodność mogą być znaczne. Właściwa rejestracja nieruchomości w Rejestrze Nieruchomości (Registro de la Propiedad) jest również podstawowym krokiem prawnym po zakupie, zapewniającym prawa własności i publiczny rejestr.
